مواظب چاقو باش!!

بسم الله

دعوا بالا گرفته بود. دیگر نمی فهمید دارد چه کار می کند. چاقوی ضامن دار بُرّنده اش را از جیب خارج کرد و تا دسته فرو کرد توی شکم رسول.

رسول برادر بزرگتر حجت بود. همیشه هوایش را داشت و اجازه نمی داد آب توی دلش تکان بخورد. خون گرم رسول که روی دست حجت جاری شد تازه فهمید چه اشتباهی کرده. زانوانش سست شدند و همراه برادرش که آرام آرام -با دستی بر زخم و چهره ای برافروخته- می نشست روی زمین چمباتمه زد.

: داداش ببخش… غلط کردم… توروخدا تحمل کن… غلط کردم داداش

از عمق وجودش پشیمان بود. خودش را از برادر جدا کرد و به سرعت به سمت تلفن رفت. خون رسول که حالا روی زمین دراز کشیده بود و به سختی نفس می کشید گل های قرمز فرش را پررنگ تر می کرد. حجت به هر زحمتی که بود ذهنش را متمرکز کرد و آدرس را به اورژانس داد.

سریع به سمت برادر برگشت و دستش را در دست گرفت. به شدت مضطرب و شرمنده بود. باورش نمیشد چنین کاری با برادر مهربانش کرده باشد.

: داداش به ارواح خاک ننه غلط کردم. توروخدا طاقت بیار داداش… ببخش منو … نفهمیدم…

رسول طاقت دیدن اشک های حجت را نداشت. نفس زنان و در حالی که خون راه خود را از میان لب هایش به بیرون باز می کرد لبخند زد و گفت: بخشیدم پسر… بی خیال…

دست خونین رسول که برای پاک کردن اشک های حجت بالا آمده بود میان زمین و هوا چند لحظه معلق ماند و …

رسول حجت را بخشید و خدا هم توبه حجت را پذیرفت. اما اینها مانع از مرگ رسول نشد!

هر گناه و خطایی اثری وضعی دارد که خواه ناخواه تاثیرش را خواهد گذاشت.

وقتی دروغ می گوییم، غیبت می کنیم، دلی را می رنجانیم، نمازی را به تاخیر می اندازیم و … یادمان باشد حتی اگر توبه کنیم و حق الناس را به جا بیاوریم، حتی اگر توبه ما پذیرفته شود و شاکی هم از خطای ما درگذرد، اما اثر وضعی گناه به قوت خود باقی خواهد بود. مواظب چاقوی گناه باشیم!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دغدغه های یک انسان کاملا معمولی

مواظب چاقو باش!!